اتیسم و اشتغالزایی

 

در جهان بیش از یک میلیارد نفر به معلولیت دچار هستند.

تقریباً ۱۵% از جمعیت جهان را معلولیت با اشکال مختلف تشکیل داده است، که با مشکلات مختلفی از جمله درآمد و دستمزد روبرو هستند و همین امر عامل بیکاری بیشتر جمعیت معلولین نسبت به جامعه ی افراد عادی می باشد.

در این میان افراد با اختلال طیف اتیسم، آن هم نه در بعد جهانی بلکه در بعد داخلی روبرو هستیم.

درباره اتیسم

همین حالا بخوانید

برای اشتغال زایی بهتر است دنیا را از نگاه افرد دارای اختلال طیف اوتیسم ببینیم. کسی که در بزرگسالی تصویری از جایگاه خود در جامعه ندارد، کسی که از کودکی درگیر مراکز توانبخشی و کلینیک های درمانی است، هیچ تعریف روشنی از آینده خود ندارد.

اختلال طیف اتیسم یک اختلال عصبی رشدی است که بر سیستم عصبی اثر می گذارد. البته ناگفته نماند برای افراد دارای اختلال طیف اوتیسم مراکز درمانی توانبخشی ( زیر ۱۴ سال ) مناسبی وجود دارد، اما سرانجام و آینده نوجوانان اتیستیک بعد از این دوران چه می شود؟

درست است که افراد اتیستیک نیاز به تکرار، درمان و توانبخشی دارند اما نوع نگاه آن ها به جامعه متفاوت می شود و اولین سوالی که از والدین خود می پرسند این است که، جایگاه من در زندگی کجاست؟

افراد دارای اختلال طیف اتیسم از لحاظ ظاهری بسیار شبیه افراد عادی هستند و حتی در بسیاری موارد ممکن است، تا با آن ها هم کلام نشویم، متوجه اختلال این افراد نشویم.

طبق آمار جهانی در کشور آمریکا در سال ۲۰۱۵ از ۱۰۰% جامعه افراد اتیستیک ۴۲% بیکار هستند. هرچند در کشور ما این رقم بالای ۸۰% است. ناگفته نماند که در کشور ما هنوز آمار دقیقی از جامعه افراد دارای اختلال طیف اوتیسم در دسترس نیست و تمامی آمار ها به صورت تقریبی می باشند.

با توجه به اینکه اختلال طیف اتیسم، طیفی از حرکت ها و رفتار ها را در بر می گیرد، حتی برای تمام افراد اتیستیک نمی توان یک نسخه واحد نوشت. با توجه به آن که برخی از افراد اتیستیک علاوه بر اختلال دارای بیماری هایی نظیر کم توانی ذهنی، جسمی، شنوایی و … می باشند.

حوزه اشتغال آن ها را نیز باید برای ارتقاء توانمندی های افراد اتیستیک با دیگر معلولیت های ذهنی دیگر مرتبط دانست.

آنچه که در مرحله اول بسیار حائز اهمیت می شود، عدم شناخت جامعه از این اختلال و نحوه ی برخورد آن ها در مواجهه با افراد دارای اختلال اوتیسم می باشد. عدم آگاهی جامعه از این اختلال و نبود مرکزی خاص برای آمادگی افراد اتیستیک در جامعه بدون پشتیبان و حامی، دو مسئله مهم را در بر می گیرد. این قضیه در شهرستان ها تا پایتخت بسیار ملموس تر است.

نگاه ترحم آمیز و دلسوزانه دیگران نیز خود مانعی برای پیشرفت افراد اتیستیک یا به طور کلی معلولین می باشد. چرا که ترحم بیش از حد باعث نگاه دردمندانه به شرایط افراد معلول و دارای اختلال طیف اتیسم می شود و مانع از توجه به روی نقاط قوت می گردد.

شاید مراکزی به صورت حرفه آموزی برای افراد اتیستیک باشد، اما نحوه عملکرد با تاکید بر توانبخشی و آموزش از پیش تعیین شده است نه بر اساس آموزش های مبتنی بر علاقه و توانمندی برای رسیدن به استقلال فردی و در نهایت رسیدن به استقلال مادی.

با توجه به اینکه سال ۹۸ سال رونق تولید از سوی رهبر عزیزمان نام گذاری شده بود، اما هیچ گاه نگاه و تدبیر ویژه ایی برای افراد اتیستیک نشد. با توجه به اینکه اوتیسم طیف است، پس نمیتوان روی یک هنر یا فعالیت توانمندی را پرورش داد، بلکه باید به صورت تخصصی علاقه هر فرد را شناسایی و در رسیدن به یک فعالیت مثبت سوق داد.

متاسفانه باور ذهنی غلط تمام خانواده ها حتی اندکی از متخصصین بر این امر است که، با توجه به این که افراد دارای اختلال طیف اتیسم دارای حرکات تکراری و کلیشه ای هستند، فقط مناسب فعالیت هایی هستند که الگو های تکراری و ساده را در بر می گیرد، مثل بسته بندی و مجموعه فعالیت ها و کار هایی که در آن تفکری به کار نرفته است.

در این میان لازم به ذکر است که، مجموعه بزرگ مایکروسافت در بخش تکنولوژی های پیشرفته کار گروهی را تشکیل داده است، برای ایده های خلاق و نوآور. یعنی این که با تغییر نگاه ها می توان زندگی افرادی که ۸۰% آن ها بیکار و منزوی هستند را تغییر داد.

با توجه به جامعه آماری کل کشور که نزدیک به یک میلیون و پانصد هزار نفر است و چیزی در حدود شش هزار نفر دارای اختلال طیف اوتیسم شناسایی شدند. با شناسایی توانایی افراد دارای اختلال طیف اتیسم و جهت دادن به این افراد می توان، در رشد کشور هر چند ناچیز و اثر گذار سهیم شد. چرا که اینان هنگامی که تولید کننده و فعال در جامعه شوند از چرخه مصرف کننده خارج می شوند.

شاید برای شناسایی استعداد آن ها و آموزش به توانمند رسانی افراد اتیستیک نیاز به تکرار باشد، اما باید بدانیم دنیای آن ها بسیار بارور و شکوفا است.

سال ۱۳۹۸ از سوی رهبری سال رونق تولید نام گرفته شد، درست است که جامعه معلولین قشر خاصی از کل جمعیت ایران را در بر گرفته است، اما می توان با رونق کسب کار این عزیزان به کسب و کار های جامعه نیز رونق داد. چرا که کسب و کار ها به یکدیگر وابسته هستند.

نگرش های محدود باعث انحصار طلبی بعضی از مراکز و انزوای استقلال مال و اشتغال افراد دارای اختلال طیف اتیسم دامن زده است.

افراد دارای اوتیسم حق دارند با جامعه و با هر نوع عملکرد ارتباط داشته باشند و موسسه خیریه طیف مهر مانی در صدد است تا حداقل توانمندی های افراد اتیستیک و یا به طور کلی جامعه معلولین در جهت کار آفرینی رشد داده و باعث بوجود آمدن اعتماد به نفس در این عزیزان شود.

افراد دارای اختلال طیف اتیسم باید فعالیت هایی که محیطشان برای آن ها مناسب سازی شده است را انجام دهند. ایجاد اشتغال انزوا و گوشه گیری آن ها را کاهش می دهد.

برای موفقیت افراد دارای اختلال طیف اوتیسم ۳ راس مثلثی وجود دارد :

  1. خانواده
  2. جامعه
  3. دولت

وقتی مسئله خانواده به میان می آید باید تمام دغدغه ها و دل نگرانی های این عزیزان را لحاظ کنیم و بدانیم در کنار تمام مسائل خانواده، باید به فرزند اتیستیک خود ایمان داشته باشیم.

خانواده ها در سنین بالا که نوجوان و جوان دارای اتیسم خود از حوزه آموزش خارج شده و برای سپری کردن زمان و این که در خانه نباشند ( بی هدف و بدون تمرکز به آینده فرزندشان ) بسنده به مراکز نگه داری موقت می کنند.

خانواده ها باید بدانند که فرزند اتیستیک آن ها در هر سنی که باشند، قابلیت پیشرفت و آموزش پذیری را دارند. هرچند که گفته می شود دوران طلایی کنترل اختلال طیف اوتیسم بین ۲.۵ تا ۵ سالگی است و آموزش پذیری بین ۳ تا ۱۴ سالگی می باشد.

در کنار خانواده دولت قرار دارد، که برای تسهیل کردن شرایط خانواده چه از لحاظ مالی و غیر مادی مراکز و موسساتی را مجوز داده است تا هر فرد با هر معلولیت خود بتواند در این مراکز از امکانات توانبخشی و آموزشی برخوردار باشد.

آیا این مراکز به درستی عمل می کنند یا خیر ؟ جای بسی تحقیق و برسی دارد. در این حوزه باز هم خود خانواده برای فرار از حضور فرزند در خانه برای جلوگیری از به هم ریختگی فرزند دارای اختلال اتیسم خود، بدون تحقیق آن ها را به این مراکز میسپارند و هرگز با خودفکر نمی کنند که اوتیسم کودک نمی ماند.

در کنار دو راس خانواده و دولت جامعه قرار دارد که خود از تمام جمعیت خانواده ها و مسئولین دولتی تشکیل می شود. البته تمامی جامعه از دانش توام با عمل برخوردار نیستند و قضاوت های آنان زودتر از بهره گیری دانششان و کمی همراه با نگرش خود خواهانه آنان به بیکاری افراد دارای اختلال اتیسم دامن می زند، اما اگر در تمام جهات به یک اتحاد و باور جمعی برسیم سرنوشت معلولین و بخصوص افراد دارای اختلال بسی روشن تر از امروز خواهد بود.

نویسنده : دکتر نیره سادات عبدالهی مقدمروانشاس بالینی

۱۳۹۹/۲/۱۳ ۴:۲۳:۳۴

درباره نویسنده:

0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments

به راحتی با انجمن اتیسم تماس بگیرید

شماره های تماس انجمن اتیسم

۰۲۱-۲۸۴۲۸۸۹۷

با مشاوران انجمن اتیسم هر لحظه چت کنید

چت انلاین

از داخل وب سایت

و یا واتس اپ با شماره :۰۹۱۲۶۰۰۴۱۲۷

ارتباط مستقیم با مدیریت انجمن اتیسم

شماره تماس انجمن اتیسم

۰۹۱۲۶۰۰۴۱۲۷